+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم فروردین ۱۴۰۰ساعت 12:31  توسط افسانه  | 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هفتم شهریور ۱۴۰۰ساعت 13:22  توسط افسانه  | 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم شهریور ۱۴۰۰ساعت 1:47  توسط افسانه  | 

+ نوشته شده در  شنبه هفدهم مهر ۱۴۰۰ساعت 8:27  توسط افسانه  | 

اگر می تونستم زندگی رو مثل یه کتاب نیمه خونده رها می کردم

همیشه حسرت آغوش اوست در بغلم

و من ای کاش می توانستم این دل خسته و غمگین را دور از چشم همگان، انگار که برای من نیست، کنار خیابانی رها کنم.ادیب جانسور + نوشته شده در  پنجشنبه چهارم آذر ۱۴۰۰ساعت 23:32  توسط افسانه  |  Adblock test (Why?)

از یه مشت احساساس متناقض از دوست داشتن های نابجا و دوست داشته شدن های بی مورد دارم به 8 قسمت نامساوی تقسیم میشم + نوشته شده در  دوشنبه ششم دی ۱۴۰۰ساعت 12:51  توسط افسانه  |  Adblock test (Why?)

فراموش می شوی گویی هرگز نبوده ای.تنها زندگی کن ده روز از فضای مجازی بیا بیرون از خونه بیرون نرو خودتو به کسی یاد آوری نکن فراموش شدن نامرئی شدن محو و ناپدید شدن برای همه به همین آسونیه + نوشته شده در  شنبه دوم بهمن ۱۴۰۰ساعت 4:17  توسط افسانه  |  Adblock test (Why?)

تقریبا یک ساله اینجاچیزی ننوشتم یک سال،یک سال عجیب و غریب یکسالی که زندگیم پشت و رو شد اتفاق های زیادی افتاد خیلی چیزها از دست رفت، رنج بود که بارید، امید بود که تبدیلشد به نا امیدی، عشق بود که پژمرد و... مادرم که رفت برای همیشه. خسته م انگار تمام راه های دنیا رو دویده باشم ...

دیشب بد خوابیدم خواب دیدم بدنم سنگین شده بود دستم تکون نمی خورد گوشی رو بردارم به یکی زنگ بزنم صبح با حال بد بیدار شدم با بدن سنگین فقط یه گوشه افتادم یه سری تصویر و صدا تو مغزم دوره شد دوره شد و دوره می شه هنوز اضطراب امانمو بریده توان تحمل ندارم به تموم شدن فکر می کنم به تموم شدن یه تموم شدن واقعی...

محبوب من از دوست داشتنم می ترسداز داشتنم می ترسداز نداشتنم هم می ترسد با اینهمه اما مبادا گمان کنید مرد شجاعی نیست! وطنش بودم اگر بخاطر من می جنگید و مادرش اگربه خاطر من جان ...من اماهیچکسش نیستم. من هیچکسش هستم .... #رویا_شاه_حسین_زاده

تو چون دستهای منچون انديشههای سوگوار اين روزهای تلخو چون تمام يادهااز من جـــــــــــدا نخواهی شد... نادر_ابراهيمى

توی صفحه ی مدیریت وبلاگ یه گزینه ی غم انگیز هست. «وبلاگ دوستان». توش پره از آدمایی که حتی یه بارم ندیدیشون، باهاشون دوست بودی، بعد یهو از یه روزی به بعد ننوشتن. بعد از اون دیگه هرچی چکشون کردی، عدد رو

من خسته ام شبیه زنی در مسیر کوچ افتاده ام به راه ولی سمت هیچ … پوچ از ابتدای قصّه ی شیرین زندگی چسبیده ام فقط به تو با دست های نوچ دنیا نر است گفته ای امّا فقط بدوش [سرکش، چموش ، زل زده در چشم های قوچ] این کوله بار خستگی ِ روی دوش من جا مانده از زنان لر و ترک یا بلوچ خالی شد از خیالِ نبودت دلم پر اس...

دیگه از بیرون به خودم نگاه می کنم، درونم غیرقابل سکونت شده جهنمیه ویرانه ایه. رها کردم تا همه چی فرو بریزه

اگر اختیاری بر زادن خود می داشتم حتما با چنین شرایط مضحکی زیر بار بودن نمی رفتم. ولی خوب، اختیار مردن را کسی از من نگرفته است. کتاب ابله-داستایوسکی-سروش حبیبی ص663

چه قدر چای که ننوشیدهام در کافههایی که با تو نرفتم و چه نیمکتها که مرا کنارِ تو، ندیده فراموش کردند! مژگان عباسلو

خواب نمیبَرد مرا ؛ یار نمیخَرد مرامرگ نمیدَرد مرا ؛ آه چه بی بَها شدم ...#عباس_معروفی+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و پنجم آبان ۱۳۹۶ساعت 19:15  توسط افسانه  |  Let's block ads! (Why?)

کاش یک بار همما شکوفه میدادیمما که اینهمه هَرَس شده ایم... #معین_دهاز