171

از من که بپرسی، می گویم بدترین قسمت تنهایی دست ساز بودن جهنم است، این که زخمهای ما دستاورد کاستی های خودمان است. ما که یادمان مانده دقیقا از کدام ثانیه لعنتی بود که شنیدن دوستت دارم برایمان بدل شد به هشداری ترسناک و آزاری غریب. که می دانستیم چند قدم بعد ازاین " بیا که می خواهمت"، یک "دور بمان وآزارم نده" نشسته، یک " بیش مرنجان مرا" چشم به راه است، یک " نمی خواهمت دیگر" قطعی منتظر است.
ما که اگر اعتراف نکنیم هم خوب می دانیم خالق زخمهای تنهایی خودمانیم که استاد گنداندن رابطه هاییم. ما که عمری سواد رابطه را یاد نگرفتیم، عمری " به اندازه بودن" را بلد نشدیم. ما که یا آنقدر هستیم که دل یار را بزنیم و خسته اش کنیم، یا آنقدر نیستیم که خسته شود و از شاخه خشک درخت همیشه پاییزی که ماییم، پر بکشد به بهار دلکش درخت سبز کناری. ما، قبیله دلتنگها که هرشب نشستیم فکر کردیم به بوسه های ممنوع، آغوشی دوردست، تنانگی ای ناممکن. ما که شب را به روز گره زدیم به سنجاق بی خوابی، و همیشه لبخند زدیم و گفتیم خوبیم، بی این که حتی بدانیم خوب بودن اصلا چگونه است.
بلد نبودیم. نه که نخواهیم، بلد نبودیم. دل شکستیم و دلمان را شکستند، و کیست که نداند شیشه شکسته را اگر هم بچسبانی، مثل اولش نمی شود. نه، ما دیگر مثل اولش نمی شویم، اما باز دل می بندیم، تن میدهیم به نوازشی که می دانیم با همه فرق ندارد اما دوست داریم داشته باشد، باز بیتاب می شویم، در دورترین کوچه های دنیا پرسه می زنیم و شب ها که تنهای تنهای تنهائیم، میان سیگارها یا میان شرابها یا میان دعاها یا میان بغض ها، همانطور که به شانه امن و لال متکاهای خیس پناه می بریم، همان طور که داریم تمام می شویم، آرام زمزمه می کنیم عالم از ناله عشاق مبادا خالی. و بازفکر می کنیم به کسی که نیست، به خانه ای که دور است، به چراغهای روشن یک اتاق خواب با خنده های یک آشنا و یک غریبه. کاسته می شویم، و با بقایای ناچیز جانمان صبر می کنیم تا روز شود، و دوباره دلقکهای خندان سیرک شویم، با تماشاگرانی که روزها می خندند و شبها ابرهای پاییز در دلشان و از سقف اتاق هایشان می بارند.
ما. قوم رانده شده، بی خدا و بی پیامبر، مصلوبان تنهایی، با زخمهایی بی شمار، و با شوقی همزمان به عشقی دوباره، و پایانی زیبا. مقیمان غمگین شب، رفیقان دلتنگ روز.
همین.... #حمیدسلیمی

+ نوشته شده در سه شنبه ششم تیر ۱۳۹۶ساعت 16:22 توسط افسانه |