165

آدمهای پلاستیکی... علاقه های پلاستیکی... لبخندهای بی روح و نوازشهای پلاستیکی... همین شده که خودمو از دنیای روابط مثلا عاشقانه امروزی کاملا کشیدم کنار... خیلی سخت پیدا میکنی آدمی رو که باهاش حرف بزنی و بگی آها این یه حسی تو وجودش داره که منو کنارش نگه میداره... هیچی نیست... هیچی... نه تو نگاهشون نه تو حرفاشون نه تو لبخندا و ابراز علاقه هاشون... هیچ چیزی که تو رو سر ذوق بیاره نیست... انگار داری با دیوار حرف میزنی... علاقه هایی که از لحظه اول بوی هم آغوشی و اتاق خواب میده و خارج از اون اتاق هیچی برات نخواهد داشت... دلم لک زده برا یذره اصالت و عمق... برای کسیکه روبروم بشینه و یه جوششی در درونش ببینم... یه جوششی از یه جنس دیگه... یه جوششی که تورو به یه عشق بالاتری وصل کنه نه فقط به یه غریزه صرف... یه چیزی که وادارت کنه کشفش کنی... اینقدر همه چیز در سطحه که حالت حتی از حرف زدن هم بد میشه چه برسه به روابط دیگه...

از پیج فیس بوک آبان دخت

+ نوشته شده در شنبه ششم خرداد ۱۳۹۶ساعت 17:49 توسط افسانه |